Ölüm, Ömer Fatih Yılmaz’ı da Bulur Mu?

Şu dünya penceresinden herkes gibi bizler de bakıp geçiyoruz. Zaman ne kadar çabuk geçiyor. Sür’ati gittikçe artıyor. Yaşımız ilerledikçe zamanımız daralıyor. İşimiz ve paramız çoğaldıkça, zamanımız azalıyor. Önümüzde kalan günler eksildikçe, bunların kıymetini daha çok anlıyoruz fakat ne yazık ki, artık gideni getirmeye gücümüz yetmiyor. Eskiden hep nazla geçen mevsimlerimiz, artık birer kasırga hızıyla savruluyor. Ve seneler aylar gibi, haftalar günler gibi, saatler ise birer dakika gibi geçiyor. Zaman sanki bizi itip kovalarken, kedersiz en küçük bir lezzeti bile tatmaya imkân bırakmıyor.
Dünya Sağlık Teşkilâtı’nın haberlerine göre, hergün ortalama 300.000 kişi ölmekteymiş. M.Akif Ersoy’un tabiriyle, “imiş” ile söylüyorum çünkü “anlamak uzun iş.” Evet her yaşta ölenlerin toplamı bu… Bu rakamlar içinde nice ölmeyeceğini sananlar veya ölümü bekleyenler, beklemeyenler veya başkasına “vah… vah”, kendisine ise “Allah gecinden versin” diyenler de mevcud. Ama hepsi yolcu. Kısacası hergün bir koca şehrin nüfusu kadar insan ölüyor…
Bunlar arasında ölümü unutanlar da yok muydu dersiniz? Ama ölümün onları unutmadığı bir gerçek.. Evet ölüm, hiç umulmadık bir anda kapımızı çalıyor. Ya kalbimizi sıkıyor, ya bir damarımızı tıkıyor. Ya da  yeni bir elbisemizi giyerken bir ayna karşısında veya otomobilimizi sürerken yakalıyor bizi. Kısacası ahirete giden yollar o kadar çok ki saymakla bitmez, neticede hepsi oraya çıkar.

Evet önümüzdeki günlerde de yine yüzbinlerce insan ölecek, bir yandanda ölüm meleği vazifesi gereği can almaya devam edecek… Ömrümüzün uzatılması için yapılan çalışmalar da devam edecek. Geçen günler de gösteriyor ki, hayat var olduğu müddetçe, ölümün sonu gelmeyecek ve ölüm öldürülemeyecektir…
Bir söz vardır hani ” Ölüm meleğinin bizi nerede beklediği belli değil, iyisi mi biz onu her yerde bekleyelim.” Ama elbetteki ona hazır bir vaziyette… Tüm bu bilgilere göre ölüm beni de bulur sanırım…