Bir şey daha ortaya çıktı ki: DÜNYADA YALNIZIZ. Düşman vardır, fakat dost yoktur! Salip, her zaman müttefik bulabilmekte, fakat Hilâl, her zaman yalnız kalmaktadır.(Osmanlıdan menfaat bekleyenler ona dost görünmekte, fakat umduğunu bulamadığı zaman, hemen düşman kesilmektedir. Ben de siyasetimi bu esas üstüne kurdum. Düşmana, düşmanın silâhı ile gitmek şarttı!. Osmanlı ülkesinin o yıllarda hangi buhranların içinde olduğunu kısaca anlattım. Şimdi o yıllarda dünyanın ne hallerde olduğunu da kısaca anlatmalıyım ki, otuz bu kadar yıl güttüğüm politikanın mesnedleri (dayanak) ortaya çıksın. Tahta geçtiğim yıllarda dış politikada ilk gözüme çarpan şey, Prusya’nın Fransa’yı yendikten sonra Alman birliğini kurmuş olması oldu. Muktedir bir devlet adamı olan Bismark, küçücük Prusya’dan koskoca bir Almanya çıkarmasını bilmişti. Birkaç yıl içinde doğup gelişiveren bu Devlet, Avrupa kuvvetler dengesini bozmuş, bütün Devletlerin dış politikalarında büyük değişiklikler gerektirmişti. O zamana kadar İngiltere ile yarışan Fransa bu yarışı bırakmadı ise de hafifletti. Kendi güvenliğini sağlamak için Ruslarla anlaşma yollarını aramaya başladı. Bu yüzden bizimle yürüttüğü politikayı yeni baştan gözden geçirdi.

Nitekim bu korku yüzünden hemen daima Osmanlı ülkesindeki ihtilâflarda sürekli olarak Rusları desteklemiştir. Ruslar da Batı’da kuvvetli komşuları Almanların hesabını yapmaya başladılar. Avusturya, dostu düşmanı karıştırarak politikasını yeniden kurdu. Yalnız İngiltere, adalarına ve üstün donanmasına güvenerek Bismark Almanyasiyle pek ilgilenmedi. Hattâ bundan yararlanarak öteki Avrupa devletlerinin kendi güvenlikleriyle uğraşmasını fırsat bilip Akdeniz’de Osmanlı toprakları üzerinde ve Asya’da, yeni haklar sağlamak yolunu tuttu. Gladiston «Yapabildiğini yap, kazanabildiğini kazan» politikasiyle cihangir bir devlet kurma yolundaydı. Benim tahta çıktığım yıl, İngilizler Hindistanı ele geçirmişlerdi. Bir yandan Hind yolunun güvenliğini sağlamaya gayret ediyorlar, bir yandan Çin’e, Orta Asyaya girmeğe çalışıyorlardı. Ruslar da bu yıllarda gözlerini Orta Asya’ya çevirdiler. Bu yıllarda Fergana’yı alarak Hotant Hanlığı’nı ele geçirdiler.
Amerika’da genç ve kuvvetli bir devlet doğmuştu. İspanya, müstemlekelerinden (sömürgelerinden) sürekli olarak çıkarılıyordu. Dünya yahudileri teşkilâtlanmıştı. Mason Locaları yolu ile «Arz-ı mev’ud»un peşine düştüler. Bunlar daha sonra bana da gelmiş ve Filistin’de Yahudileri yerleştirmek için büyük paralar karşılığı benden toprak istemişlerdir. Tabii red ettim.

Apaçık görüyordum ki, Avrupa’nın büyük devletleri kendi aralarında dünyayı bölüşmeye çıkmışlardı. Bölüşülecek ülkeler arasında Osmanlı mülkü de vardı. Ben bu kuvvetlerin önünde tek başına duramazdım. Gücümüz yetmezdi. Yapabileceğim tek şey, aralarındaki rekabetten yararlanıp, her birine daha büyük lokma ümidi dağıtarak birini ötekine düşürmekten ibaretti. Yine apaçık görüyordum ki, Almanya’nın kurulmasıyla bozulan Avrupa dengesi, eninde sonunda bu büyük devletleri birbirine düşürecekti. Eğer o güne kadar memleketimi parçalanmaktan kurtarabilirsem, o çatışma koptuğu zaman, kümelenmelerden birine katılıp öteki tarafı kırmakla varlığımızı koruyabilirdim. Bunun ne zaman olacağı belli değildi ama, bana uzak da görünmüyordu. Almanların her yıl biraz daha güçlenmesi, Fransızları, Rusları olduğu kadar İngilizleri de tedirgin etmeğe başlayacağım görüyordum. Bunun sonu birbirleriyle kapışmak ve hesaplaşmak olacaktı. Nasıl bir yol tutacağımı dikkatle araştırdım.

Büyük Devletlerin İstanbul’da yaptıkları konferans sırasında görmüştüm ki bunların niyetleri, iddia ettikleri gibi Hıristiyan tebanın hukukunu temin değil, önce muhtariyetlerini, sonra İstiklâllerini temin suretiyle Osmanlı ülkesini parçalamaktır. Bunu, iki surette temin etmeğe çalışmaktadırlar. Birincisi, Hıristiyan ahaliyi ayaklandırıp ortalığı karıştırmak ve böylece bunlara arka çıkmak.. İkincisi, bizi kendi aramızda parçalamak için Meşruti İdareyi getirmek… Her iki gayeleri için de aramızda kolayca taraftar bulabiliyorlardı. Meşruti İdarelerin bir millî vahdet halinde bulunan ülkelerde kolayca işlediğini, böyle bir vahdet içinde olmayan ülkelerin bu idareye itibar etmediğini fark edemeyen bazı Türk münevverleri, maalesef düşmanların ekmeklerine yağ sürmekteydiler. Ben bu ihanetlerin ve ayaklanmaların içinden ülkemi nasıl çıkarabilirdim?.. Yine İstanbul Konferansı göstermişti ki, Abdülaziz Han’ın Orduyu ve Donanmayı güçlendirme yoluna girmesi, büyük devletleri telaşlandırmış ve bu teşebbüs hayatına mal olmuştu. Daha sonra kopan Rus muharebesi Ordunun güçlendiğini ortaya koymuştur. Eğer hanedana başkaldıran subaylar ve hanedana bağlı subaylar meselesi olmasaydı. Rus ordularını durdurabilecek ve zaferi kazanabilecektik. Demek Orduya verilen emekler boşa gitmemişti. Buna karşılık bu muharebe, Donanmanın sayı üstünlüğüne rağmen bir iş göremediğini de ayrıca ortaya koymuştur Çünkü bizim gemilerimizin hemen hepsinde İngiliz çarkçıbaşıları vardı. Bu, donanma İngilizlerin elindeydi demektir. Bu çarkçıbaşıların bazılarını muharebenin başında değiştirmek istediğimiz zaman, İngiltere Elçisi saraya koşmuş ve bu teşebbüsün İngiltere’ye itimadımız olmadığı biçiminde yorumlanacağını açıkça söylemekten çekinmemişti. Öyleyse, bir donanmamız yok demekti. Çünkü bu donanma, hem Fransızlarla, İngilizleri bize düşman ediyor, hem savaşta bir işe yaramıyordu. Faydası olmayan, fakat mazarratı olan birşeyi muhafaza etmek aklın icabı dışındadır. Donanmayı Halic’e çektirdim ve böylece Fransız ve İngilizlere, Akdeniz’de kendileri ile boy ölçüşmeye niyetimiz olmadığını anlatmış oldum.

Gerçekten bu tedbir uzun süre İngilizleri ve Fransızları bizimle uğraşmaktan uzak tutmuştur. Buna karşılık Ordunun yeni silâhlarla donanmasına ve yeni harp sanatına uygun hazırlanmasına hız verdim, büyük bir asker olan Wander Goltz’u İstanbul’a getirdim. Yarın kopacağını umduğum ve beklediğim savaşta denizlere hakim devletle bir olursam, ordularım onun işine yarayacak, donanması da benim işimi kolaylaştıracaktı ve üstelik elimde, dövüştüğüm milletin harp oyunlarını çok iyi bilen bir ordum olacaktı. Abdülaziz Han’ın hal’inde donanma işe karıştı da onun için Abdülhamit donanmayı battal etti derler, yalandır. Ben bir Padişahın iki parça gemi ile tahttan düşmeyeceğini herkesten fazla bilirim. Biraderim Murad’ı tahttan indirdikleri zaman ortada gemi mi vardı, top mu? Bu cehaleti bana yakıştıranlar, sadece kendi cehaletlerini ortaya koymuş olurlar. Evet, benim Avrupa devletleri ile bir başıma boğuşmaya gücüm yoktu ama, Rusya gibi, İngiltere gibi Asya’da birçok Müslüman ahâliyi idareleri altına almış büyük devletler de benim hilâfet silâhımdan ürküyorlardı. Bu yüzden, Osmanlının işini bitirmek noktasında anlaşabilirlerdi.! Ben «Beklediğim güne» kadar bu silâhı hudutlarımın dışında kullanmamalıydım. Çünkü böyle bir teşebbüs, ne din kardeşlerimizin işine yarayacak, ne ülkemin yararına olacaktı. Hilafet kuvvetimi, memleketimin huzuru ve birliği için kullanmaya, dışardaki din kardeşlerimizi de her ihtimale karşı sağlam tutmaya karar verdim.”

Sultan II. Abdülhamid Han

Tevâfuk Yazılar

• 05 Şubat 2011 — Sultan 2.Abdûlhamid Han Ve Filistin
• 17 Kasım 2010 — Türkiye ve Balon Ekonomi
• 02 Temmuz 2010 — Mavi Marmara – Unutma Unutturma!
• 12 Şubat 2010 — Yalnızlık

Konuk Yazar Mehmet Gök:

Tevâfuk Yazılar

• 26 Aralık 2009 — Hüzün
• 13 Aralık 2009 — Aşk
• 05 Ekim 2009 — Metrobüs
• 09 Ağustos 2009 — Kuşlar – Şahin Arslan

Hüzün yıllarca sevgiliye hasretle yanmaktır
Kapısına sevgi ve vuslatla dayanmaktır
Hüzün düş bahçesinde duran ıslak oturaktır
Hüzün havadır sudur topraktır.
GÖZLERİNDE KAYGIYLA KORKUNUN OKUNDUĞU KÜÇÜK BİR ÇOCUKTUR HÜZÜN ve son olarak; İNANÇ VE AŞKIN İNSANI OLDUĞUNDAN DAHA CESUR GÖZTERMESİDİR…

Konuk Yazar : Mehmet GÖK

Tevâfuk Yazılar

• 12 Şubat 2010 — Yalnızlık
• 13 Aralık 2009 — Aşk
• 18 Ağustos 2009 — Melankolik Paradigmalar – Sen ve O
• 25 Nisan 2009 — Ümraniye’nin Gediklileri

Konuk Yazar:

Mehmet GÖK

Tevâfuk Yazılar

• 12 Şubat 2010 — Yalnızlık
• 26 Aralık 2009 — Hüzün
• 09 Ağustos 2009 — Kuşlar – Şahin Arslan
• 22 Aralık 2010 — Mart 1917 Beylerbeyi Sarayı – Konuk Yazar

Konuk yazar :  Ömer BUĞDAY

Marmara Üniversitesi
İktisat 2. sınıf öğrencisi

(yazının hiçbir siyası parti ile alâkası yoktur.)

Tevâfuk Yazılar

• 29 Aralık 2008 — İBB Bursu İptali…
• 17 Ağustos 2011 — Sayın Kadir Topbaş’a Açık Mektup
• 17 Kasım 2010 — Türkiye ve Balon Ekonomi
• 20 Mayıs 2010 — İstanbul Üniversitesi Ve Yasak Olmayan Başörtüsü

O : Hani bilir misin? Çocukken ip çektirmece yarışmaları olurdu…

SEN : Evet, oynardık…

O : İşte hayatta bunun gibi bir mücadele benim için…İpin bir ucunda ben, diğer ucunda ise engeller yığını; ortada bir çizgi, geçmemem gerek onu…Geçersen eğer, kaybettin demek oyunu….

SEN : Meşakkati bol sizin oyunun…

O : Evet , benimkisi ipi çektikçe yorulduğun bir yaşam…Arkanda ipi tutanın da yoksa , vurun abalıya misali…

SEN : Zaten yorulmadığınız, yorulmayacağınız bir yaşam sunulmadı kimseye ; fakat şunu diyebiliriz : Yaşadıkça güçlendiğiniz bir hayat değil de aksine hırpalandığınız bir yaşam sizinki…

O : Evet, balık karaya çıkmak için bedelini nasıl canıyla ödüyorsa ben de hırpalanarak ödüyorum…

Konuk Yazar:

Murat Emergen (?)
İstanbul Kültür Üniversitesi / Hukuk

Tevâfuk Yazılar

• 26 Aralık 2009 — Hüzün
• 22 Aralık 2010 — Mart 1917 Beylerbeyi Sarayı – Konuk Yazar
• 16 Nisan 2010 — Basınköy’de Kar Saati
• 24 Mart 2010 — Dublörün Dilemmâsı – Murat Menteş