“Biz herşeyi erkeklerden daha iyi yaparız” kompleksiyle daldıkları modern dünyada çok eğlendirici sahnelerin başrolünde olduklarını bilmiyorlar!
Sizde fark ettirmeyin.

Her kadın, doğum yapınca İsa’yı doğuracağını sanır!

Her kadın, çalıştığı yeri bırakırsa oranın batacağına inanır.

Her kadın, bu evden giderse kocasına pislikten ve açlıktan öleceğini söyler.

Oysa yeni bir kadın o sırada gelmek için yoldadır. 

“İçinizdeki öküze oha deyin syf 199″

Konuk Yazar: Bülent Akyürek 

Tevâfuk Yazılar

• 20 Eylül 2011 — En Güzel Benim Ama İçim Temiz!
• 18 Ekim 2010 — Kadınlar Neden Aptal?
• 16 Nisan 2010 — Bir Grup Keçi ve Anneleri
• 16 Nisan 2010 — Anadolu

Bunlarda İlginizi Çekebilir Gibi

Bu gecenin anısına: Murat Menteş

Bunlarda İlginizi Çekebilir Gibi

Baş : şimdi tepeden başlayarak irdeleyelim. kızlarımız, onların saç tellerinden tahrik olup türlü hayaller kuracak olan, azgın ve sapkın erkeklerden sakınmak ve korunmak için saçının bir tek telini göstermemek adına alttan bone takarlar. eğer bu bone takılmazsa mazallah eşarp kayabilir ve saçların bir kısmı gözükebilir. erkeklerden bu denli sakınan kızlarımız kendilerini onların ve herkesin gözüne sokmak istercesine parlak ,dikkat çekici başörtüleri takarlar. piyasada bulabileceğiniz en canlı, en şatafatlı, en cırtlak renkler seçilerek, başörtüsüyle sosyal hayatta varolmak isteyen kızımız ben buradayım diye adeta bağırır. başörtüsünün yanısıra yüzde malzemeden sakınılmayarak yapılan iddialı makyaj ile saçını sakındığı erkeklere ne kadar güzel dudakları ve gözleri olduğunu gösterir. ama türbanın yeni bağlama şekline binayen boyun sıkıca kapatılır. kiminin görüntüsü boğazlanmış bir kuşu andırır.

Gövde : boynu örtmek için gösterilen itina, kolları kapatmakta da sergilenir. gömlek ve tişörtler altından uzun kollu bodyler giyilir. ama gömlek ve tişört en darından, göğse ve bele çivilenmiş gibi oturanından seçilerek bir diğer tezatlık ortaya serilir. saçını, boynunu, kollarını kapatan kızımız, kaç beden sütyen giydiğini belli edecek kadar dar kıyafetler seçerek, tüm hatlarını gözler önüne serer.

Bacak : eğer etek giyilmişse bir diğer tezatlık burada yaşanır. çünkü üst tarafını biraz öyle biraz böyle de olsa kapatan dini bütün kızımız aşağıyı koyverir gider. bacakların bir kısmı ama muhakkak ayak bileği ve ayaklar çıplaktır. parmak arası terlikler, sandaletler rahatlıkla giyilebilir. saç telinden tahrik olan azgın ve sapkın erkeklerimizin bacaklardan , ayak bileklerinden ve ayaklardan tahrik olmaması beklenir. eğer seçim pantolondan yana kullanılmışsa yüzde doksana yakın oranda bacakları ve popoyu ortaya serenlerinden tercih edilir.

Özetle ; türban dahil tüm kıyafetlerde renkler çok göz alıcıdır. saç tellerini ve sadece türban takış şeklinden kaynaklı olarak boynu ve bir de nedense kolları kapatmayı seçen , ama diğer tüm alanları göz önüne seren bir giyim şeklidir bu. özünde ikiyüzlülüktür, örtünmeye çalışırken dikkat çekmek için gereken herşeyin yapıldığı bir giyinme tarzıdır. kendi açımdan görüntü kirliliğidir, zevksizlik, avamlıktır.hükümet yalakası olan bir türbanlı ile dini için bunu giyen bir türbanlı arasındaki farkı anlamak için tamamen erkeksi ve hayvansı hislerinize baş vurun. -başını bile- örtmüş olmasına rağmen dikkat çekip vücuduna baktırıyorsa biri ona “erkeklerden  korunma”nın sadece başını kapatarak olduğunu söylemiştir.
ancak cidden kendisiyle aynı cinsiyeti paylaşmayan biriyle vücudu ile ilgili görsel bile olsa hiç bir detayı paylaşmak istemeyen bir kızsa, başını örtecek, vücut detaylarını bize sunmayacaktır.

şimdi türbanlı arkadaşlar, biz size bakalım mı bakmayalım mı? bunu bize biri söylesin.

Sağolsun arkadaş yazmış benim yerime tüm herşeyi.

Tevâfuk Yazılar

• 20 Eylül 2011 — En Güzel Benim Ama İçim Temiz!
• 20 Mayıs 2010 — İstanbul Üniversitesi Ve Yasak Olmayan Başörtüsü
• 13 Kasım 2009 — Yorumsuz
• 14 Haziran 2009 — Büyük Ayıbımız , Başörtü Yasağı

Bir şey daha ortaya çıktı ki: DÜNYADA YALNIZIZ. Düşman vardır, fakat dost yoktur! Salip, her zaman müttefik bulabilmekte, fakat Hilâl, her zaman yalnız kalmaktadır.(Osmanlıdan menfaat bekleyenler ona dost görünmekte, fakat umduğunu bulamadığı zaman, hemen düşman kesilmektedir. Ben de siyasetimi bu esas üstüne kurdum. Düşmana, düşmanın silâhı ile gitmek şarttı!. Osmanlı ülkesinin o yıllarda hangi buhranların içinde olduğunu kısaca anlattım. Şimdi o yıllarda dünyanın ne hallerde olduğunu da kısaca anlatmalıyım ki, otuz bu kadar yıl güttüğüm politikanın mesnedleri (dayanak) ortaya çıksın. Tahta geçtiğim yıllarda dış politikada ilk gözüme çarpan şey, Prusya’nın Fransa’yı yendikten sonra Alman birliğini kurmuş olması oldu. Muktedir bir devlet adamı olan Bismark, küçücük Prusya’dan koskoca bir Almanya çıkarmasını bilmişti. Birkaç yıl içinde doğup gelişiveren bu Devlet, Avrupa kuvvetler dengesini bozmuş, bütün Devletlerin dış politikalarında büyük değişiklikler gerektirmişti. O zamana kadar İngiltere ile yarışan Fransa bu yarışı bırakmadı ise de hafifletti. Kendi güvenliğini sağlamak için Ruslarla anlaşma yollarını aramaya başladı. Bu yüzden bizimle yürüttüğü politikayı yeni baştan gözden geçirdi.

Nitekim bu korku yüzünden hemen daima Osmanlı ülkesindeki ihtilâflarda sürekli olarak Rusları desteklemiştir. Ruslar da Batı’da kuvvetli komşuları Almanların hesabını yapmaya başladılar. Avusturya, dostu düşmanı karıştırarak politikasını yeniden kurdu. Yalnız İngiltere, adalarına ve üstün donanmasına güvenerek Bismark Almanyasiyle pek ilgilenmedi. Hattâ bundan yararlanarak öteki Avrupa devletlerinin kendi güvenlikleriyle uğraşmasını fırsat bilip Akdeniz’de Osmanlı toprakları üzerinde ve Asya’da, yeni haklar sağlamak yolunu tuttu. Gladiston «Yapabildiğini yap, kazanabildiğini kazan» politikasiyle cihangir bir devlet kurma yolundaydı. Benim tahta çıktığım yıl, İngilizler Hindistanı ele geçirmişlerdi. Bir yandan Hind yolunun güvenliğini sağlamaya gayret ediyorlar, bir yandan Çin’e, Orta Asyaya girmeğe çalışıyorlardı. Ruslar da bu yıllarda gözlerini Orta Asya’ya çevirdiler. Bu yıllarda Fergana’yı alarak Hotant Hanlığı’nı ele geçirdiler.
Amerika’da genç ve kuvvetli bir devlet doğmuştu. İspanya, müstemlekelerinden (sömürgelerinden) sürekli olarak çıkarılıyordu. Dünya yahudileri teşkilâtlanmıştı. Mason Locaları yolu ile «Arz-ı mev’ud»un peşine düştüler. Bunlar daha sonra bana da gelmiş ve Filistin’de Yahudileri yerleştirmek için büyük paralar karşılığı benden toprak istemişlerdir. Tabii red ettim.

Apaçık görüyordum ki, Avrupa’nın büyük devletleri kendi aralarında dünyayı bölüşmeye çıkmışlardı. Bölüşülecek ülkeler arasında Osmanlı mülkü de vardı. Ben bu kuvvetlerin önünde tek başına duramazdım. Gücümüz yetmezdi. Yapabileceğim tek şey, aralarındaki rekabetten yararlanıp, her birine daha büyük lokma ümidi dağıtarak birini ötekine düşürmekten ibaretti. Yine apaçık görüyordum ki, Almanya’nın kurulmasıyla bozulan Avrupa dengesi, eninde sonunda bu büyük devletleri birbirine düşürecekti. Eğer o güne kadar memleketimi parçalanmaktan kurtarabilirsem, o çatışma koptuğu zaman, kümelenmelerden birine katılıp öteki tarafı kırmakla varlığımızı koruyabilirdim. Bunun ne zaman olacağı belli değildi ama, bana uzak da görünmüyordu. Almanların her yıl biraz daha güçlenmesi, Fransızları, Rusları olduğu kadar İngilizleri de tedirgin etmeğe başlayacağım görüyordum. Bunun sonu birbirleriyle kapışmak ve hesaplaşmak olacaktı. Nasıl bir yol tutacağımı dikkatle araştırdım.

Büyük Devletlerin İstanbul’da yaptıkları konferans sırasında görmüştüm ki bunların niyetleri, iddia ettikleri gibi Hıristiyan tebanın hukukunu temin değil, önce muhtariyetlerini, sonra İstiklâllerini temin suretiyle Osmanlı ülkesini parçalamaktır. Bunu, iki surette temin etmeğe çalışmaktadırlar. Birincisi, Hıristiyan ahaliyi ayaklandırıp ortalığı karıştırmak ve böylece bunlara arka çıkmak.. İkincisi, bizi kendi aramızda parçalamak için Meşruti İdareyi getirmek… Her iki gayeleri için de aramızda kolayca taraftar bulabiliyorlardı. Meşruti İdarelerin bir millî vahdet halinde bulunan ülkelerde kolayca işlediğini, böyle bir vahdet içinde olmayan ülkelerin bu idareye itibar etmediğini fark edemeyen bazı Türk münevverleri, maalesef düşmanların ekmeklerine yağ sürmekteydiler. Ben bu ihanetlerin ve ayaklanmaların içinden ülkemi nasıl çıkarabilirdim?.. Yine İstanbul Konferansı göstermişti ki, Abdülaziz Han’ın Orduyu ve Donanmayı güçlendirme yoluna girmesi, büyük devletleri telaşlandırmış ve bu teşebbüs hayatına mal olmuştu. Daha sonra kopan Rus muharebesi Ordunun güçlendiğini ortaya koymuştur. Eğer hanedana başkaldıran subaylar ve hanedana bağlı subaylar meselesi olmasaydı. Rus ordularını durdurabilecek ve zaferi kazanabilecektik. Demek Orduya verilen emekler boşa gitmemişti. Buna karşılık bu muharebe, Donanmanın sayı üstünlüğüne rağmen bir iş göremediğini de ayrıca ortaya koymuştur Çünkü bizim gemilerimizin hemen hepsinde İngiliz çarkçıbaşıları vardı. Bu, donanma İngilizlerin elindeydi demektir. Bu çarkçıbaşıların bazılarını muharebenin başında değiştirmek istediğimiz zaman, İngiltere Elçisi saraya koşmuş ve bu teşebbüsün İngiltere’ye itimadımız olmadığı biçiminde yorumlanacağını açıkça söylemekten çekinmemişti. Öyleyse, bir donanmamız yok demekti. Çünkü bu donanma, hem Fransızlarla, İngilizleri bize düşman ediyor, hem savaşta bir işe yaramıyordu. Faydası olmayan, fakat mazarratı olan birşeyi muhafaza etmek aklın icabı dışındadır. Donanmayı Halic’e çektirdim ve böylece Fransız ve İngilizlere, Akdeniz’de kendileri ile boy ölçüşmeye niyetimiz olmadığını anlatmış oldum.

Gerçekten bu tedbir uzun süre İngilizleri ve Fransızları bizimle uğraşmaktan uzak tutmuştur. Buna karşılık Ordunun yeni silâhlarla donanmasına ve yeni harp sanatına uygun hazırlanmasına hız verdim, büyük bir asker olan Wander Goltz’u İstanbul’a getirdim. Yarın kopacağını umduğum ve beklediğim savaşta denizlere hakim devletle bir olursam, ordularım onun işine yarayacak, donanması da benim işimi kolaylaştıracaktı ve üstelik elimde, dövüştüğüm milletin harp oyunlarını çok iyi bilen bir ordum olacaktı. Abdülaziz Han’ın hal’inde donanma işe karıştı da onun için Abdülhamit donanmayı battal etti derler, yalandır. Ben bir Padişahın iki parça gemi ile tahttan düşmeyeceğini herkesten fazla bilirim. Biraderim Murad’ı tahttan indirdikleri zaman ortada gemi mi vardı, top mu? Bu cehaleti bana yakıştıranlar, sadece kendi cehaletlerini ortaya koymuş olurlar. Evet, benim Avrupa devletleri ile bir başıma boğuşmaya gücüm yoktu ama, Rusya gibi, İngiltere gibi Asya’da birçok Müslüman ahâliyi idareleri altına almış büyük devletler de benim hilâfet silâhımdan ürküyorlardı. Bu yüzden, Osmanlının işini bitirmek noktasında anlaşabilirlerdi.! Ben «Beklediğim güne» kadar bu silâhı hudutlarımın dışında kullanmamalıydım. Çünkü böyle bir teşebbüs, ne din kardeşlerimizin işine yarayacak, ne ülkemin yararına olacaktı. Hilafet kuvvetimi, memleketimin huzuru ve birliği için kullanmaya, dışardaki din kardeşlerimizi de her ihtimale karşı sağlam tutmaya karar verdim.”

Sultan II. Abdülhamid Han

Tevâfuk Yazılar

• 05 Şubat 2011 — Sultan 2.Abdûlhamid Han Ve Filistin
• 17 Kasım 2010 — Türkiye ve Balon Ekonomi
• 02 Temmuz 2010 — Mavi Marmara – Unutma Unutturma!
• 12 Şubat 2010 — Yalnızlık

Yazarlar, şairler, yönetmenler… Kimisi üç-beş kitap yazmış…

Toplanıp bir site kurmuşlar: afilifilintalar.com

Adını Murat Menteş’in “Dublörün Dilemması” romanındaki Afili Filintalar çetesinden almış kanımca.

Ne yapar bu Afililer, Filintalar?

Kimi zaman kendi yazı ve şiirlerini yayınlıyorlar. Kimi zaman meslektaşlarının yazı ve şiirlerini…

Müzik, klip, resim vs. paylaşımları da mevcut. Ayrıca kitap ve film tanıtımları, eleştirileri de oluyor.

Kültür-sanat-edebiyat alanında kaliteli işler çıkarıyor AFİLİ FİLİNTALAR.

“Ben de AFİLİ, ben de FİLİNTA olmak istiyorum.” diyorsanız AFİLİ FİLİNTALAR’ı takip edin. Hepiniz…

UYARI: AFİLİ FİLİNTALAR

Bağımlılık yapar…

Konuk Yazar : Yahya Arslan

Tevâfuk Yazılar

• 24 Mart 2010 — Dublörün Dilemmâsı – Murat Menteş
• 04 Ekim 2010 — Alper Canıgüz – Gizli Ajans
• 04 Mart 2010 — Dul Kadının Oğulları – Mustafa Yılmaz
• 08 Şubat 2010 — 2010 Win Fuarı İzlenimlerim