25 Eylül 2011 / 5282046 Kafamın İçi

Az önce nenem yanımda 10 tl olup olmadığını sordu. Düğüne gidip para takacakmış. Hani düğünde değil. Kına gecesi ama düğün burada olmayacak herneyse. Kimin düğünü diye sordum. Şunun dedi. Nenemi hain ilan ettim.
Aslında sadece nenem değildi hain. Bütün mahalle tek tek ilerlediler olay mahaline. Böyle içimden ayıb oluyor kardeşim demem geldi ama nafile. Zaten niye deyim ki. Çindeki hoko eyaletindeki moko semtinin şoko mahallesinin foko sokağındaki ev  hiç benim olmadı ki yıkılınca üzüleyim.
Hiç olmazsa biraz üzülme istiyor insan. Hani gençliği o yolda gitmiş. Ona harçanmış onunla harmanlanmış. Onunla hayat bulmuş gibi mesela. Ya valla şimdi böyle bi makina veya makine olsa da insanın içindeki o efkar ve sıkıntı tortusunu koda çevirse oda yazıya dökülse gibi. Ve yahut dokansa bir şeye hissetse içindeki nihavent makamının hicazkar ağrılarını. Ama bu kadarda olmaz ki. Herkes mi gider düğüne.

İstifada edemiyorum şu hayattan. Poff ne klişe bir cümle kurdum şimdi. Saçmalamaya da başladım. Zaten anlamsızlaştı çoğu şey. Şu hisse de kapılıyorum bazen acaba ondan başkası da bana iyi gelirmi. Modern batının cümleleri de var hani hiç kimse alternatifsiz değildir. Yok ama ben zaten modern batıya hiç inanmıyorum. Mediha Şen Sancakoğlu yaşıyor hala. Şimdi güzel bir parçasını dinleyelim. Geçmişten geleceğe. Hadi son bi sigara daha yakalım sonra işimizin başına geçeriz. Şu an tam bir hıyar gibi hissediyorum kendimi. Gidip biraz kediyi okşamam lazım sevmem lazım. Solumda batan güneş. Sağımda boş plastik sandalyeler. Önümde göğüs hizama gelen sepia tonlu asfalt ve üzerinde uçuşan küçük çöpçükler. Eylülün verdiği rehavetle düşen yapraklar. Yukarıdan gelen karabey abinin çocuğun yanağını okşaması. Şimdi geçen iki çocuğun ellerinde bahçeye daldıkları cevizler. Yukarıda ezemet(mobese). Sıkıldım yazmaktan.

Mediha Şen Sancakoğlu – Saymadım Kaç Yıl Oldu lacostediego